ภาวะปกติ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ hello there, how many cloth have you got?”

 

“oh sorry, you could only take 6, I’m afraid”

 

“ alright, there you go… the way out is on the left”

 

 

 

ทำที่ห้องฟิตติ้งรูมนี่สุดยอดแห่งความเหนื่อยอ่อน แต่ก็ขำดี

ทำให้เวลาผ่านไปเร็วเนื่องจากยุ่งมาก ทำให้ทราบว่าผู้หญิงนี่

ขนเสื้อเข้าไปลองทีนึงแบบสิบตัวแทบทุกคน...ไม่เหนื่อยหรอเนี่ย

ร้านอนุญาตให้เอาเข้าไปลองได้แค่หก ต้องฝากไว้ก่อน ยุ่งจริงๆ

ท็อปช็อปโอเคไม่เหนื่อยมาก เพราะไม่ได้ทำกับท็อปชอปจริงๆ

ทำกับร้านป้าเกาหลีที่เค้าไปวางขายที่ท็อปช็อป หน้าที่ก็ไม่มีไรมาก

จัดราวให้เรียบร้อย เอาเสื้อลงแขวน เอาเสื้อที่ฟิติ้งรูมกลับมาแขวน

เติมของ เช็สตอค สั่งของ.... เบสิกมาก นอกนั้นก็ว่างๆ อุ้ๆ แล้วก็

ชิทแชทกับเพื่อนร่วมงานเพราะงานไม่มีไรมาก พอจะปิดก็เช็คสตอค

แฟกซ์ออเดอร์ไปที่ออฟฟิศ มีเรื่องตลกว่าปกติเลิกงานสองทุ่มครึ่ง

เราเลยแฟกซ์ออเดอร์ไปที่ออฟฟิศตอนสองทุ่มสิบห้า เนื่องจากหลัง

จากแฟกซ์ต้องลงมาที่ฟลอร์ แล้วก็ต้องเอาของจากฟิตติ้งรูมไปแขวน

รอบสุดท้าย คนมาวันรุ่งขึ้นได้ไม่ต้องลำบาก แล้วต้องให้หัวหน้าในท็อปชอป

เซ็นเวลาออก... เจ๊เกาหลีโทรมาประมาณว่าต้องแฟกซ์หลังสองทุ่มครึ่ง

เพราะต้องอยู่บนช็อปฟลอถึงสองทุ่มครึ่ง เลยอธิบายไปว่าต้องทำไรบ้าง

หลังจากากแฟกซ์ แล้วจะให้แฟกซ์สองทุ่มครึ่งได้ยังไง  เจ๊เลยมั่วนิ่มมาว่า

เมื่อก่อนเคยโดนคอมเพลนว่าคนของเราเลิกงานก่อนเวลา เราเลยบอก

เค้าไปว่า เค้าจะว่าได้ยังไงเพราะท้ายที่สุดคนของเค้าก็เป็นคนเซ็นชื่อ

เวลาออกให้เรา  คือเราไม่ยอมให้เค้ากินเวลาเราเกินแน่นอนกับการ

จ่ายเงินน้อยแบบนี้…. คือเรื่องของเรื่องคือเจ๊อยากใช้งานเราเต็มหน่วย

ทุกวินาที แถมจะใช้เวลาเราเกินคือให้เสียเวลาของเราเองไปแฟกซ์

แล้วจัดการเอกสารอีก พออธิบายให้ฟังเค้าก็จะเฉไฉไปเรื่องอื่น......

ตลกดี คนเราจะใช้คนอื่นอย่างคุ้มค่า แต่ว่าจ่ายน้อยมากและช้ามาก

ตามข้อตกลงต้องจ่ายทุกสองวีค ทำมาสี่วีคเพิ่งจ่าย แถมสองวีคแรกที่

ทำที่ร้านเค้ายังติดไว้ก่อนอีกต่างหาก เลยตัง์ไม่พอจ่ายค่าบ้าน

ต้องรอเงินจากแม่ แต่ต้องทวง... คนเรานี่ก็ขำนะ... จะเอาจากคนอื่น

เต็มที่เต็มเวลา แต่ตัวเองไม่ได้ให้เต็มที่ และตรงเวลา....

จำไว้ว่าถ้าเป็นเจ้านายเค้า อย่าทำเลวๆแบบนี้.....

 

 

 

ก็ทำไปซะงั้นแหละ...ไม่เกินสองเดือน ขอเรียนบก่อนละกัน

ชีวิตที่ดีรออยู่ข้างหน้า... ไม่เข้าใจเลยว่าการเรียนนี่เหมือนเป็น

Pain in the arse อย่างแรง ค่าเทอมแพงสร้างความทุกข์ยาก

ระหว่างเรียนรายได้ต่ำทุกข์ทรมารกับค่าใช้จ่าย แถมต้องมีงานโชว์

ซึ่งค่าใช้จ่ายก็ตกอยุ่ที่นักเรียน แถมต้องทำโปสการ์ดพันใบส่วนตัว

ต้องแชร์เงินกับค่าบ้าบออีก...รวมแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยห้าสิบ...

เซงมาก โรงเรียนคงคิดว่า นักเรียนพ่อแม่รวยมากล่ะสิ บ่นกันอุบ

เซงโรงเรียน เซงอาจารย์ ทำให้ขี้เกียจทำงาน ..... วอทอะน็อบบบ

 

 

 

 

 

................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเสาร์ไม่ต้องไปทำงานแสนสบาย ฝนตกอากาศเย็น อยู่บ้าน

ไม่คิด ไม่ทำอะไร ไร้สมอง... เป็นตัวของตัวเอง เหงานิดหน่อย แค่คิดถึง

วันหยุดที่เมืองไทย คิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว คิดถึงอาร์นี่

คิดถึงคุณยาย คิดถึงเพื่อน.... แค่คิดถึงพอให้เหงาๆ ..... คิดถึงเสมอ

 

 

ถึงฝนตกก็ยังอยากออกไปเดินเล่นตลาดนัดหลังบ้าน ไม่ได้ไปมานาน

 

 

 

 

 

 

เดินไปดีกว่า จอดรถไว้ที่บ้าน

(เพ้อเจ้อละ)

 

 

 

 

 

 

 

 

คิดถูกที่ไม่เอารถมา รถติด

(มันยังไม่เลิก)

 

 

 

 

 

 

 

ถนนข้ามทางรถไฟสายใต้...

 

 

 

 

 

 

 

 

มีสตอลมาขายน้อยเพราะฝนตก

เดินไปร้านเบเกอรี่ข้างทางที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

เพราะขายดีจัด เมื่อก่อนมีแค่ขนมมาตั้งๆ

บัดนี้มาเป็นรถมีเตาอบมาเลย..... เริ่มขายพิซซ่าด้วย

ร้านเบเกอรี่ของปะป๊าอาร์นี่จะใหญ่ไฮโซวแบบนี้มั๊ยนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีกด้าน ฝั่งขนมหวาน

แต่เป้าหมายอยู่ที่ไอ้นี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ซอสเซสโรล ไส้กรอกของคนที่นี่เค้านิยมกินไส้กรอกสด

คือเหมือนเป็นเนื้อสัตว์ข้างใน แต่ถ้าไส้กรอกแบบบ้านเรา

ที่นี่เรียกแฟรงเฟริตเต้อ คือไส้กรอกแบบนี้แนวว่ามาจาก

แฟรงเฟริต  ประมาณนั้น....

 

อันนี้ไส้กรอกใหญ่มากแป้งพายบางๆหุ้มกรอบและหอม

ราคาถูก... หนึ่งปอนด์ห้าสิบ ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร้านขายโอลีฟ แบบต่างๆ โอลิฟใส้แอนโชวี่อร่อยมาก

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ซื้อหรอกเพราะค่อนข้างแพง เห็นม่วงๆ

ดอกไม้ทางฝั่งซ้าย อันนั้นเป็นลาแวนเด้อแห้งไว้ใส่ขนม  ชา

หรืออะไรก็ตามที่อยากใส่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร้านบุชเช่อฝั่งตรงข้าม

ปาม่าแฮมจี๊ดมาก ร้านนี้

 ไม่ค่อยได้ของเท่าไหร่ ได้แต่ผลไม้ราคาถูก

 ต้องไปซุปเป้อมาเกตอยู่ดี....

 

 

ร้านดอกไม้หน้าสถานี....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เดินเล่นไปเรื่อยแวะร้านแชริตี้หลายร้าน อยากได้ถ้วยชาม

สังกะสี แต่ไม่ค่อยมี ที่มีก็แพง เลยได้เทียนมาสองแท่งใหญ่

ถูกชะมัด.....

 

 

กลับบ้าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อาหารเย็น....

 

 

 

 

 

 

ข้าวเหนียว หมูย่างและตับหวาน(ในถ้วย)

 

 

 

 

 ..........

 

 

 

เมนูเด็ดที่ช่วงก่อนหน้านี้ติดมาก กินติดกันอาทิตย์กว่า

เลยเอามานำเสนอ...

 

 

สเกตตี้ (เรียกแบบเด็กฝรั่ง) สุดแซบ

 

 

 

 

 

เครื่องปรุงดังภาพ ...

น้ำมันมะกอก  พริกแห้งถ้ามีเม็ดใหญ่จะดีมาก พามีซานชีส

พาสรี่สดหั่นหยาบๆจะหน้าตาดีกว่าหั่นซอยยิบๆ  อันนี้เคาขาย

แบบเป็นต้นพร้อมดิน เพราะมันเหี่ยวง่ายมั้ง.......

เม็ดพริกไทยสดอันนี้อยู่ในขวดเนื่องจากใช้แบบแช่น้ำเกลือ

ขวดฝาเขียวๆคือใบไทม์แห้ง ฝาดำคือออริกาโน่ อันนี้ไม่ใส่ไม่ผิด

มาแถวหน้าก็สปาเกตตี้ เห็ดหั่น กระเทียมสดสับละเอียด ยิ่งละเอียกมาก

ยิ่งดี เพราะว่าถ้าละเอียกมากกระเทียมจะติดอยู่ที่เส้น ไม่ต้อง

โกย เวลากิน

 

 

 

 

 

 

 

อ่อ.....มีเบคอนด้วยซอยยิบๆ เอาไปทอดกะน้ำมันมะกอกด้วยไฟแรง

จนกรอบเกรียม เส้นสปาเกตตี้สุกมากน้อยตามใจ แต่เอาแบบ

พอมีแกนแข็งๆนิดนึงจะดีมาก....

 

 

 

น้ำมันมะกอกใส่กะทะ อันนี้ไทยแลนด์มาก ใช้กระทะแบบว็อค

 เอาพริกแห้งหั่นแล้วใส่ ถ้าจะให้เด็ด

ใช้พริกเม็ดใหญ่จะดีมาก เพราะมันเด็ดที่เปลือก

เพราะหลังจากคั่วแล้วจะหอมมาก ส่วนที่เห็นนี่ใช้เม็ดเล็ก

เนื่องจากข้นแค้น....

 

 

ไฟอ่อนคั่วพริกให้หอม พอสีเข้มก่อนไหม้ให้ใส่เห็ด

ที่หั่นแล้วไปผัด ... ใส่เม็ดพริกไทย ถ้ามีสดใส่สด พอดีมีแต่

แบบแช่ในน้ำเกลือ แบบสดราคาแพง... ข้นแค้นเช่นเคย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พอเห็ดยุบใส่เส้นเร่งไฟขึ้นนิดๆ  ใส่เบคอนกรอบ ใส่ไทม์แห้ง ออริกาโน่

เอาตามอารมณ์  ออริกาโน่ไม่มีไม่เป็นไร แต่ไทม์แห้งนี่ห้ามพลาด

ปรุงรสด้วยเกลือ ถ้าแห้งใส่น้ำมันมะกอกเพิ่ม แล้วแต่สมควร หรือ

อยากสอยน้ำตาลลงไปหน่อยไม่ว่ากัน แต่ว่าแบบน้อยมากๆ แบบเอานิ้ว

ไปจุ่มใจโถน้ำตาลให้มันติดๆนิ้วเปนฝุ่นๆแล้วใส่ลงไป.... ลองมาแล้ว

ว่าถ้าใส่จนรู้รสน้ำตาลแบบอาหารไทยนี่เหียกเลย ถ้าไม่ใส่ก็ฝรั่งไปหน่อย

 

 

 

 

 

 

 

 

ผัดไปมาตามความพอใจ.... พอผัดจนสาแก่ใจแล้วก็ โรยพามิซานไป

แต่ว่าตอนกลับจากสวิสนะ ซื้อแบบเท่งมาขูดๆ ใส่แบบสะใจมาก อร่อย

แต่ที่นี่มันแพง ได้มาแค่เนี๊ย.... ข้นแค้น

 

โรยมากโรยน้อยตามความอยากอ้วน ผัดสามสี่ทีพอให้มันร้อนๆ ใส่

พาสรี่สับหยาบๆ กับกระเทียมสับละเอียด ปิดไฟ แล้วค่อยผัดสามสี่ที

หรือถ้าไม่ชอบกระเทียมดิบๆเผ็ดๆ ก็ใส่กระเทียมแล้วผัดต่อ แต่ขอบอกว่า

ถ้ากระเทียมสุกจะเป็นอีกรสชาติเลย... ไม่มันสะใจ

 

 

ซัดโฮก.... เเนะนำว่าหนึ่งคำให้กินให้ครบทุกส่วนผสมจะเด็ดมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

.........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อันนี้มีรูปเหลือจากอาทิตย์ที่แล้ว

ไปงานลาตินเฟสติวัลมา ไม่มีไรมาก ฝนตก

กินเบียร์ ไม่เมาเพราะเบียร์แพง จนทั้งคู่.....

 

 

..............

 

 

 

 

ที่อัพเมนูอาหารที่กล่าวมาข้างต้นเพื่อเป็นการสดุดี การครบรอบ

วันเกิดของพี่ที่เลิฟ ( จุ๊บ จุ๊บ ) ของให้พี่น้องมีสามีที่รวยสุดยอด

และมีน้องชายที่รวยสุดยอดกว่าสามี  ขอให้มีลูกที่น่ารัก และขอให้

ลูกของพี่น้องรักน้ามากๆๆๆๆ สุดๆ... และเลี้ยงน้าตอนแก่ชรา...

......สาธุ....

 

 

 

ปี้ ปี้... อายุมากจนนับไม่ถ้วน

 

 

 

 

 

วันนี้หมวยตาสองชั้น.... เวอชั่นแก้มแดงแม่ลูก

อาร์นี่รูปนี้ทำหน้าอ่อนโยน ซึ่งเห็นได้ยากมากกกกกก

รูปนี้คือหลังจากที่คุฯแม่กะป่ะป๊าหนีลูกไปฉลองซัดโฮก

กันที่โซฟิเทลหัวหิน โดนทิ้งลูกที่น่ารักไว้ที่บ้าน...

เลยต้องพาอาร์นี่ไปนั่งรถเล่น อาร์นี่เด็กติดเที่ยว

ไว้โตขึ้น น้านิวพาไปเที่ยวผับนะลูกกกก........

 

แฮปปี้วันแม่กับคุณยายแทนน้านิวด้วยนะ......

 

 

 

.........

 

 

 

ค่ำวันอาทิตย์เลิกงาน เปิดโทรศัพท์ ลอร่าเท็กซมาสั้นๆว่า

เช็คยัวอีเมล.... รีบกลับมาเช็ค ปรากดเรื่องของเรื่องคือ

ตอนนี้เราจ๊อบฮั้นติ้งกันอยู่อย่างหนักเนื่องจากจะเรียนจบ

วันๆหางานจนไม่ได้ทำงาน คือหางานจนแทบจะเรียนไม่จบ

ลอร่า เจองานน่าสนใจที่เราอยากทำมากเลยส่งมาให้ .........

 

 

อยากจะร้องดังๆ....

 

 

 

เพื่อนไม่อยากให้กลับไทยเพราะตอนนี้กำลัง

ตัดสินใจอยู่ และเพื่อนก็ไม่อยากให้กลับไปทำงานอาคิเต็ค

พวกมันไม่เห็นด้วยอย่างแรงที่จะกลับไปทำอินทีเรียหลังเรียนจบ

สรุปไปมาเลยหางานให้สมัครแบบเซ็นสัญญาสิบเปดเดือนอัพ....

 

 

เห็นแล้วปวดใจ.... เงินไม่มากปีละ หมื่นแปด หักภาษีอีกระบม

แต่ตื่นเต้น อยากทำ ต้องรีบสมัคร เริ่มมีกำลังใจในการมีชีวิตอยู่

ตำเหน่งชื่อ assistant design associate …. ตรงมาก

คล้ายตอนทำที่ไทย แต่นี่ของเนชั่นนัลเตียเต้อ อยากทำ

ควอลิฟิเคชั่นตรงอย่างมาก... ต้องลองดู ตื่นเต้นมาก... รับไม่รับไม่รุ

แต่ตื่นเต้น ... และมีความสุข.....

 

อ่อมีงานมาอีกอัน คืองานแปลหนังสือเกี่ยวกับอินทีเรียนี่แหละ

เป็นภาษาไทย แนวแบบเรื่องเกี่ยวกับ ดิสเพลในอินทีเรียแนวแบบ

คอมเมอเชี่ยวสเปวต่างๆ นาสนใจอย่างมาก แถมได้ตังด้วย โฮะๆ

ช่วยเเม่เพื่อนทำวิจัย.... สบายใจ

อันนี้ได้เอามาปลดหนี้ ดีจัง ได้ไม่ต้องหนีหนี้โดยการเลิก

คบเพื่อนเเล้ว..... ฮ่าๆ...( กูแค่คิดเฉยๆเองนะ )

 

 

 

................

 

 

ระหว่างทางกลับฝนตกหนักมาก เปียกสุดๆ

 

 

 

 

หลังฝนซา.......... จากหน้าต่างห้องนอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รุ้งก็มาให้เห็น(  เอากะเค้าสิ ไม่ได้เห็นมาเป็นชาติ)

ถึงแม้หลังฝนซาทุกครั้งจะไม่มีรุ้ง แต่วันนี้ที่ฝนตกหนัก (มาก)

อากาศหนาวและลมแรง ทำให้เกิดรุ้งบนท้องฟ้าสีเทาเข้มของ

มหานครลอนดอน....

 

 

 

 

คิดดู

 

 

 

 

 

 

 

 

 อิอิ....

ยังอยู่เป็นเพื่อนกันต่อไป.. ไม่ผิดหวัง

 

 

 

 

 

 

 

 

....