ฝัน (กัน) ไป
นั่งพิงเก้าอี้ กอดอกเเน่นๆ เหยียดขาตรง
แถตัวไปด้านหน้า เเล้วหลับตา
นึกภาพชีวิตที่อยากให้เป็น
ความเพ้อบางทีก็ช่วยทำให้สบายตัวขึ้น
หมดเวลาไร้สาระ
ชีวิตกลับเข้ารูปเข้ารอย เเม้ไม่เต็มที่ เเต่ก็ดีขึ้น
เนื่องจากถูกปกคลุมไปด้วยหน้าที่การงาน
เเละกาเรียนที่ต้องรับผิดชอบ ชีวิตดำเนินต่อไป
เริ่มต้นด้วยการทำโต๊ะให้ตัวเองเนื่องจากไม่มี
โต๊ะของตัวเองที่สตูดิโอ... มีจูเลี่ยนคนในเวิร์คช็อปไม้
ช่วยแนะนำ ทำเสร็จเพื่อนงง ทำไปได้...
คาดว่าเพื่อนที่ไทยเเลนด์คงงงเช่นกัน ปกติทำไร
เเทบจะไม่เป็น ข้ามถนนยังไม่ค่อยจะรอด
เราเซทอัพสตูดิโอกันใหม่ เพื่อให้เพื่อนจาก
ไฟน์อาร์ตมาร่วมเเจม เเละบางคนก็ออกไปนั่ง
ห้องอื่นซึ่งเป็นการดีที่จะสร้างความัมพันธ์อันดีงาม
ในหมู่คณะ ถือว่าดีขึ้นมากบรรยากาศเปลี่ยนเลยทีเดียว
เเน่นอนในทางที่ดีขึ้น....
ทำเองกะมือ (หรอ)
โต๊ะเจฟตรงหัวมุม รอล่าถัดมา
เเละสตีวี่ ที่มีผีเด็กตั้งอยู่เนื่องจากเเนวคอสตูม
อาทิตย์ที่ผ่านมาเครียดเรื่องเรียนมากนอนไม่หลับ
เนื่องจากพยายามเขียนพร็อพพอซอลสำหรับ
เวิร์คช็อปที่ต้องรันเล้วให้คนอื่นมาร่วม
เเล้วรับฟีดเเบ็คเพื่อให้เกิดประโยชน์ต่องานของเรา
เลยค้นพบว่า ยังงงๆอยู่กับเรื่องที่จะรีเสิช
เเล้วนี่ก็เทอมสองเเล้ว เหลือแค่แป๊ปเดียวก็ต้องทำรีเสิชเเล้ว
เลยเครียดมากนัดอาจารย์คุยโดยด่วน อาจารย์บอก
นิวยูแพนิคไป เเล้วก็อธิบายว่ารีเสิชที่ทำน่าสนใจ
มีโพเทนเชี่ยลเเค่ไหน เค้าบอกว่าเอาเลยโลดๆ
ตามติดด้วยฟอรั่ม คือการเอางานมาเเขวน
เขียนแฮนเอ๊าอธิบายงาน เเล้วมาพูดๆ ให้คนมาฟังๆ
เเละร่วมกันรุมหัวด่างานของเรา พร้อมทั้งเฉลิมฉลอง
โดยการดื่มไวน์ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อประโยชน์สุข
ของตัวเราเอง ... ผ่านไปด้วยดี การนั่งทำแฮนเอ๊าถึงตีสี่
ของคืนวาเลนไทน์ ที่อยู่บ้านคนเดียวเนื่องจาก
เพื่อนๆไปเยี่ยมญาติปั้นที่บริสทัล ทำให้ค้นพบ
เเล้วว่าคำถามที่เราจะตามหาในรีเสิชคืออะไร
เหมือนพยายามจะเขียนอธิบายที่มาที่ไปให้คนอื่นรู้
ซึ่งก็ช่วยให้ตัวเองเข้าใจงานตัวเองมากขึ้น....
เเละฟอรั่มวันนี้ก็เป็นประโยชน์มากทีเดียว
มีควาสุขมากที่เปิดงานให้คนอื่นดูเเล้วมีคนขำเสียงดัง
โชว์ของเทอมแรกใกล้เข้ามา ได้ใบปลิวเรียร้อย
Approaches to what?
แปลว่าจะทำไปทำไม
ส่วนเวิร์คชอปที่ต้องรันเองนี่ ยังไม่ค่อยลงตัว
เเต่ตัดสินใจได้เล้วว่าจะทำโชว์ เเล้วรับฟีดแบค
บอกอาจารย์ไปว่า ไอจะทำโชว์นะ จะทำอีเว้น
บลาๆ ไม่ทำ อะคาดามิกเวิคชอปนะ ไม่อยาก
ดั๊กขำแตก บอกดี ได้ไม่เบื่อ อยากทำไรทำเลย
คุยตีมเรียบร้อยเดี๋ยวลองดูกัน คงไม่วายเอาเท้า
ก้าวเข้าไปใช้โปรเจ็คเต้อห้าตัว ทีวีสามตัว สายไฟ
กล้องวีดีโอสำหรับถ่ายทอดไปยังที่ใดที่หนึ่ง
คอมพิวเตอร์ตรึม ทำหนัง ตัดต่อ เเค่คิดก็รีบ
ใส่รองเท้าเตรียมไปโดดเเม่น้ำเทมส์ได้เลย
เเต่มันเหมือนกับการที่พยายามออกมาจาก
คอมฟอร์ทโซน พยายามทำไรที่ดูยากๆกันไป
ยุ่งมากๆกะการเรียนทั้งยังต้องเอาพรีเซ้นของ
เจ้านายไปตัดต่อที่โรงเรียนอีก มันจริงๆ กลาย
เป็นคนทำหนังไปซะงั้น เป็นเด็กเเนวตอนเเก่
เเต่ชอบมาก ชอบได้ไงยังงง กะว่าอาจจะลองลง
เรียนอะไรทางนี้นิดๆดู สอยๆกันไป นอกจากนั้น
เนื่องจากที่เรียนอยู่จะให้เรียก theatre ก็ได้กลายๆ
จึงต้องตระเวณออกกล้อง (ฟังดูดี) คือพวกไฟน์อาร์ต
บางคนทำงานที่ต้องมีคนเเสดงอะไรบางอย่าง
ก็เลยโดนแซบกันไป (ศัพใหม่ประจำวัน)
อันนี้ถ่ายที่สตูดิโอโรงเรียน ร้อนมากนานด้วย
ผู้ชายในรูปคือเเซมคนดูเเลอุปกรณ์มีเดียต่างๆ
ดีมากๆใจดีเเละเข้าใจพร้อมจะช่วยเหลือเเละ
ห่วงใยงานเราเสมอ ประมาณนั้น น่าสรรเสริญ
เรียนที่นี่ทุกอย่างพร้อม ใช้ได้ตามที่ต้องการ มีคน
ช่วยด้วย ตั้งเเต่เวิร์คช็อบไม้ เหล็ก พริ๊นติ้ง ล้างรูป
ดิจิตัลมีเดีย สาระพัด มันมาก จ่ายเป็นล้านเพราะ
การนี้นี่เอง....
ช่วยคาร่าอัดเสียง ชวนเจฟมาด้วยก็มา ว่าง่าย
จริงๆมีอีกสองอันที่ไปช่วยเพื่อนเเต่เหนื่อย
เลยไม่ได้ถ่ายรูปเลยอาทิตย์หน้ามีอีก ท่าจะมัน
อันนี้คงได้รูปดีๆตรึม.....
ปั้นชวนไปกินอาหารอีสานกะไผ่กะน้องปอตอนเย็น
ลาวแท้ๆ ท้องไส้ไม่เหลือเลยวันรุ่งขึ้น
ตำปูปลาร้า น้าขอสอง
เนื้อย่าง
ลาบปลา ต้มเเซบ โอยยยยย
ช่วงนี้หันมาเย็บกางเกงเองอีกรอบ เพราะกางเกง
ที่ราคาถูกมันไม่มีเเบบสกินนี่ ก็เย็บเองซะเลย
ดูเลยเนียนๆ
เสื้อที่พี่กบส่งมาใส่ได้เสนจะพอดี
ถ่ายมาให้ดูเล็กน้อย
เเละน้านิวคิดถึงอาร์นี่มากๆ มากว่าเดิม
น่าแปลกคิดว่าตอนเเรกจะเเค่เห่อหลาน
เเต่นี่นานมากเล้ว ยิ่งคิดถึงมากกว่าเดิม
บังคับให้เเม่หนูส่งรูปมาให้ดูมากกว่าเดิม
ชีวิตหนูยังมีอะไรที่ทุกข์ทรมานต้องเจออีกมาก
เหมือนที่น้าบอกแม่หนูว่าถ้าตอนนี้อาร์นี่
ทำอะไรเเล้วไม่ค่อยมีความสุขก็ไม่ต้อง
บังคับหนูหรอกเน๊อะ....
จมูกกระแทกคอมหายไวๆนะคะ
happy chinese new year to you all!!
.......
