เกือบ
จับต้นชนปลายอะไรไม่ถูก หนึ่งเดือนเต็มชีวิตเปลี่ยนไปมาก
เรื่องงานเรื่องเรียนเรื่องชีวิตเรื่องเงินเรื่องความสัมพันธ์ต่างๆ
เรื่องดีเรื่องร้ายเรื่องใหญ่เรื่องเล็กเกิดขึ้นมากมายนับไม่ถ้วน
ชีวิตที่นี่ขึ้นๆลงๆแบบนี้เป็นปกติ อยู่ที่ความอดทน และพยายาม
อากาศลอนดอนช่วงนี้ก็เป็นแบบเดิม คือหนาวๆบ้าง ฝนตกบ้าง
แต่อากาศโดยรวมอุ่นขึ้น เนื่องจากกำลังย่างเข้าฤดูร้อน จริงๆ
เหมือนจะเป็นฤดูร้อนเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เนื่องจากร้อนมาก
ร้อนอย่างแรง ร้อนแห้ง แสบตา และไม่มีแอร์ หลังจากซัมเม่อร์วีค
ลอนดอนสับขาหลอกเป็นฝนกระหน่ำและอากาศเย็นตามเคย
ทนกันได้ก็ทนกันไป
.
เรียนเทอมสองจบลงอย่างไม่ค่อยจะเก๋เท่าไรนัก ออกแนวแป๊ก
ได้เกรดซีบวก ทำหน้าเซงใส่อาจารย์ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ทุ่มเท
ไหนใครกันที่บอกว่ามีสิทธิ์ได้ดิสติงชั่น ขอร้องเกรดออกมาซีบวก
รีเสิชแป้เป้อเหียก รับไม่ได้ อาจารย์พูดว่ามันเป็นการยากของเด็ก
ต่างชาติเพราะว่าเรียนแบบนี้มันซับซ้อนซ่อนเงื่อน ยิ่งฟังยิ่งเซง
แล้วไง(วะ) ฟาร์อีสมันจะสู้บริทิชไม่ได้เลยหรือไง เซง.............
หน้าตาแสดงออกชัดเจนตามปกติ อาจารย์เลยบอกว่าเกรดสูงสุด
ที่คนอื่นได้คือบีลบนะ แล้วไง(วะ) ไม่ได้มาเรียนเพื่อแข่งกับคนอื่น
ที่ทำไปคิดว่าดีที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ยังเหียกอยู่ดี สมองน้อย รอยหยักตรง
แต่งานที่เป็นงานที่ทำจริงๆหรือเรียกว่าแพรคทิซกลับดีมาก
อาจารย์บอกว่างานยูดีที่สุดในทั้งหมดเลยนะ (นึกในใจ) ยังไม่เลิก
จะให้แข่งกับคนอื่นไปถึงไหน แต่นี่ไม่เป็นไร เพราะ เราภูมิใจ
งานของตัวเอง....
ไม่มีรูปอย่างอื่น เอารูปงานไปดูละกัน
เทอมที่แล้วจบเทอมต้องเสนอ final performance ตอนสิ้นปี
เอางานใส่ในสตูดิโอแล้วก็มีพรีเซ้นกันไป เรื่องงานก็ไม่มีไรซับซ้อน
คือเอาลายขวางเป็นตัวแทน individualism เพื่อต่อต้านความคิด
แบบ stereo type คือแนวแบบนี้เท่านั้นที่ดี ที่งาม ที่หล่อที่เท่ เหมือน
ต่อต้าน social standard เรื่องที่มาที่ไป subjective มาก
เพราะอ้วนแต่ชอบใส่เสื้อลายขวาง เพราะคนก็บอกว่าอ้วนแล้ว
ทำไมใส่เสื้อลายขวาง (แล้วไมใส่ไม่ได้วะ) เลยซื้อมาตรึมเลย
บวกกับที่พี่กบส่งมาจากแพตตินั่มอีก ถูกใจใส่ไม่เลิก.............
เหมือนกับว่าใส่แล้วดูอ้วนกว่าเดิม ดูอ้วนกว่าเดิมแล้วไง
ทำไมต้องผอม ต้องดูดีตลอดเลยรีไง บ้าป่าว โพสโมเดิร์นแล้ว
เป็นตัวของตัวเองกันหน่อย ทำนองนั้น.....
ภาพบนโต๊ะเป็นคอนเสปต่างๆ บนจออันนึงเป็นคลิปแบบว่า
แบรดพิท จู๊ดลอว นายแบบต่างๆ ( stereo type)
อีกจอนึงเป็นตัวเองทำกิจกรรมคล้ายกับบุคคลหน้าตาดีเหล่านั้น
แต่เป็นกิจกรรมปกติปุถุชน เช่นคลิปถ่ายตัวเองเดินเอาขยะไปทิ้ง
เทียบกับนายแบบบนแคทวอก เป็นต้น ส่วนจะเป็นงานเตียเต้อ
ยังไงนั้น คงจะกล่าวให้ฟังต่อไปภายภาคหน้า เนื่องจากยาวมาก
สรุปตอนนี้ต้องตีเรื่อง narrative ให้ออกซึ่งเน้นไปที่ hero
รู้จัก hero journey กันรึเปล่า พวกซุปเป้อแมน แบทแมน
พวกนี้มีวัฎจักรชีวิตเดียวกัน คือเริ่มจากมี event ทำให้เกิน
การเปลี่ยนแปลงกลายเป็นยอดมนุษย์ เจอบททดสอบมากมาย
เกิดการเรียนรู้ ขั้นตอนที่สามนี่เค้าใช้คำว่า beat the father
ยังงงๆอยู่แนวแบบเป็น symbolic ว่าการไปสู้กะพ่อตัวเอง
หรือผู้ให้กำเนิดเหมือนเป็นการกระตุ้นอะไรบางอย่างมั้ง ใครรู้มั่ง
จบท้ายด้วยการบรรลุ เข้าใจโลก และก็กลับไปสู่โลกปกติ
Narrative ง่ายๆสบายๆน่าสนใจ .... ไร้สาระมั๊ยล่ะ
นอกจากนั้นก็ต้องพัฒนาคาแรกเต้อหลักในเรื่อง
ปกติเค้าจะเขียนๆเป็นสคริปแต่ด้วยความที่ภาษาเหียก
เลยจะทำเป็นวีดีโอ ต้องทำหลายอันมาก จนกว่าคาแรกเต้อ
จะงวด......
อาจารย์บอกให้ทำงานที่ออฟฟิศน้อยลง
( อ่าว...พูดงี้แล้วเรื่งปากท้องล่ะ จะทำยังไง... )
อีกแค่สี่เดือน เปเป้อก็ตรึม ดราฟแรกส่งตอนไปสวิสพอดี
เพิ่งจองตั๋วไปสวิส ไปงานแต่งงานสาวลาวกะหนุ่มสวิส
ดูไฮโซนะ ไปมาสองปีติด แต่กินแกรบมาก กลับจากสวิส
ต้องมีดราฟแรกของงานเตียเต้ออีก คือทำการแสดงแบบ
ย่อมๆทดสอบดูว่าเป็นยังไง .... เง้อ......จะรอดมั๊ย
ส่วนเรื่องงานตอนนี้แย่มาก แย่ถึงขั้นสุด มีเรื่องแย่ๆติดกัน
ที่แย่ที่สุดคือพาเพื่อนเข้าไปทำงาน เพื่อนไม่ค่อยจ๊าบเท่าไหร่
ทำแต่ทรีดี ปากดได้เงินเยอะกว่าเราซึ่งทำงานจริงจัง รับผิดชอบ
เพราะตอนแรกเพื่อนจะไม่ทำเนื่องจากเห็นเราว่าเหนื่อย
และเงินน้อย พอเพื่อนยอมมาคุย เจ้านายแสนดีกลัว
มันไม่ยอมทำเลยให้เงินเยอะ แล้วไอ้คนที่ทำสารพัด
ไม่เคยนึก.... เสียใจไร้ค่า ผนวกกับอีกหลายเรื่องเลย และ
ที่สำคัญคือตัดสินใจทิ้งอาชีพสถาปนิกแรงงานเถื่อน
ชาวพม่าแล้ว ตั้งใจจะมุ่งตรงไปทำงานเตียเต้อเท่านั้น
ไม่รู้ว่าจะไปได้ถึงไหน... คงจะยอมเริ่มจากเด็กเก็บตั๋ว
ทำแบคสเตจไปก่อน ตอนนี้พยายามหางานเหล่านี้อยู่
แล้วต่อไปคงมีอะไรให้ต่อยอดไปได้...
มาไกลถึงขนาดนี้แล้ว.... เอาวะ
เรื่องเพื่อนที่นี่ก็ขำๆดี ลอร่า กับสตีวี่ย้ายไปอยู่ด้วยกัน
แถวคริสตัลพาเลซ ลงรถสถานีจิบซีฮิล ไม่ไกลจากบ้านเรามาก
แต่ต้องนั่งรถไฟบนดินไป แล้วรถไฟมีไม่บ่อย แต่ก็ยัง
ไปสิงสถิต เหมือนเป็นบ้านของตัวเอง แต่ต้องกลับเที่ยงคืน
เพราะรถรอบสุดท้าย หรือไม่ก็ต้องค้าง แถวนั้นน่าอยู่มาก
เป็นเมืองเล็กๆมีแต่บ้าน มีผับน่านั่ง คาเฟ่อาหารเช้า
ไฮตรีทขนาดย่อม มองลงเข้าไปเห็นเมืองลอนดอนลิบๆ
สงบมาก แต่อาจจะไกลหน่อย กำลังคิดว่าถ้าต้องย้าย
คงย้ายไปอยู่แถวนั้น ออกนอกเมืองดีกว่า ขอความสงบ
ไกลหน่อย ค่ารถแพงหน่อย แต่ก็ฝรั่งๆดี น่าอยู่ สงบ
ค่าบ้านไม่แพงด้วย .... งงตัวเองที่ไม่มีเพื่อนสนิทที่โรงเรียน
เป็นคนเอเชียเลย เพราะมีน้อยด้วย ส่วนใหญ่จะรวยๆกัน
บ่นเรื่องความจน ไม่มีใครเข้าใจ แถมที่โรงเรียนก็ไม่มีคนไทย
แต่คนไทยแถวนี้ก็มีแต่คนมีตังค์ บางทีบางอารมณ์ก็
ปรับทุกข์กันลำบากหน่อย ส่วนเพื่อนที่โรงเรียนนี่ กินแกรบ
ทำงานเยี่ยงทาส เลยเข้าอกเข้าใจกันดี เฮ้อ.....
ต้องหางานใหม่ให้ได้เร็วที่สุด.....
ประสบการณ์ดีๆ แลกด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน
และความอดทน ต้องบอกให้ปะป๊าอาร์นี่รอหน่อย
น้านิวกะลังหาทางออกให้ตัวเองอยู่
เมื่อวานมีเรื่องยิ่งใหญ่เกิดขึ้นเพราะเกิดความรู้สึกรัก
เกิดความรักขึ้นมา รักแบบไม่ได้เรื่องเพศ ไม่ใช่เพื่อน
ไม่ได้อยากจะขอเป็นแฟน (หรือเมีย) ไม่ได้ต้องการ
อะไรหรือเพราะต้องการไปก็ไม่ได้ สมองเลยหลั่งสาร
อย่าเรียกร้อง ออกมาสกัดความต้องการไว้ก่อน
ได้คุยกับคนที่ไม่ได้คุยมานานมาก ความรู้สึก
เก่าๆเกิดขึ้น แต่ไม่ได้เกิดขึ้นแบบเก่าเพราะความรู้สึก
เดิมถูกแปรสภาพไปเพราะการเวลาและการยอมรับ
ความจริงบางประการ แต่ก็สามารถเรียกได้ว่าความ
รู้สึกมันมากกว่าเก่ามาก น่าแปลกความรักที่อีกฝ่ายไม่ได้ให้
และอีกฝ่ายไม่ขอ...
" It was official .... a new season has begun.
Maybe our mistakes are what make our fate
Without them, what would shape our lifes?
Perhaps if we never veered off course,
we wouldn't fall in love, or have babies or be who we are.
After all..seasons change, so do cities.
People come into your life and people go.
But it's comforting to know the one you love
are always in your heart. and if you're very lucky
......a plane ride away........"
เง้อ... ตอนนี้อยากกลับเมืองไทย
เพราะอยากเจออาร์นี่เป็นเหตุผลสำคัญที่สุด
อาร์นี่ครบหนึ่งขวบหนึ่งเดือนวันนี้พอดี
หายจู๊ดๆรึยัง....หนอ
กลับมาอยู่เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมละ
