ก้าวต่อ
ถึงแม้ตอนนี้จะยังหายใจไม่ทั่วท้องนักแต่ก็พอมีแก่ใจ
ที่จะสูดอากาศชื้นๆหอมๆเย็นๆหลังฝนตกได้
ถึงแม้เรื่องราวมากมายยังไม่ได้แก้ไข แต่เอาน่า
ค่อยเป็นค่อยไป.....
เตรียมตัวพร้อมรบกับทุกสิ่งทุกอย่างอีกครั้งหนึ่ง
เป็นโชคดีที่มีพี่แจ็คมาแวะมาเยี่ยมหลังจากไป
ทำงานอาร์ตในแกลเลอรี่ที่เบอร์มิ่งแฮมกับพวก
พี่วิทและพี่จิโร่ แก๊งคนไทย(และญี่ปุ่น)แก๊งนี้
เดินทางทำงานศิลปะตามที่ต่างทั่วโลก แล้วแต่
จะมีคอมมิตเม้นที่ไหน ทำทั้งที่ญี่ปุ่น ดูไบ อังกิด
พอไปโชว์งาน คิวเรเต้อร์ก็จะแห่มาจากทั่วโลก
ถ้าสนใจคุยกัน ดีลกัน แล้วก็ทำงานร่วมกัน ฟังจากพี่แจ็ค
พี่วิทซึ่งเป็นหัวหน้าทีม นำทีมไปไกลมาก เดินทางกันตลอด
เดี๋ยวอีกสองสามเดือนก็ต้องมาที่อังกิดอีก
หลังจากทำที่เบอร์มิ่งแฮมเสร็จ ก็มาดูสเปซในลอนดอน
เนื่องจากอาจจะมาโชว์งานปีหน้า กับแกลเลอรี่ขององค์กร
ศิลปะองค์กรใหญ่มีนามว่า ชื่อ Bloomberg
บินกันไปมาตลอดเวลาทั้งปีไม่มีหยุด แต่ก็ต้องทำงานที่เมืองไทย
เพื่อหารายได้มาประทังปากท้อง ถึงแม้จะได้ค่า
อาร์ตทิสฟี เป็นเงินปอน ก็ไม่พอยาไส้ แม้แต่ขนาดอาร์ตทิส
ที่นี่เองยังเอาตัวไม่รอด ใครที่ได้เรสซิเดนซี่ ก็ได้เงิน
จากองค์กรเลี้ยงปากท้อง ใครไม่ได้ก็ต้องหางานกันไป
แต่ไอ้ที่ได้ก็ไม่ได้เยอะมากเลยให้ตายสิ....
ไม่มีใครที่เมืองไทยรู้หรอกว่ามีศิลปินไทยทำงานระดับ
อินเตอร์หาชื่อเสียงเข้าประเทศ มัวแต่สนใจเศรษฐกิจ
การเมืองเพื่อคนกลุ่มย่อย ระบบการศึกษาส่งเสริม
ความคิดเยาวชนถอยลงคลอง ....
หลังจากงานที่เบอร์มิ่งแฮม กะที่เมืองใกล้แถวๆนั้น
เสร็จสิ้นทุกคนก็มาลอนดอนเพื่อเตรียมตัวกลับไทย
ไม่ได้เจอกันหนึ่งปีเต็ม.... หลังจากกลับไปยั่ยมบ้าน
สิบวันเมื่อปีที่แล้ว
พี่แจ็คเป็นเจ้านายเก่าที่เมืองไทย เป็นเพื่อนร่วมหุ้นกับ
อาจารย์แอนผู้ซึ่งเหมือนเป็นพี่สาวผู้มีพระคุณ ที่นำพาลูกศิษย์
แบบเราไปทำงานด้วย และก็ให้โอกาสทำงานหลายอย่าง
หลายแบบ ได้เรียนรู้วิธีการคิด การทำงาน ครึ่งนึงที่สร้างความคิด
เราให้เก่งกล้าสามารถก็ถูกหล่อหลอมจากบริสัทนี้นี่เอง....
รวมถึงการค้นพบตัวเอง และอะไรทั้งหมด ที่หล่อหลอม
และพัฒนาโดยบริสัทเล็กๆทำงานเดิ้นๆดีๆ แบบ this design
พี่แจ็คมาเยี่ยมตอนที่สภาพจิตใจสับสนอลหม่าน
ดั่งมีญาติมาเยี่ยม ได้เจอคนพูดภาษาเดียวกัน
ความคิดแบบเดียวกัน คุยกันแลกเปลี่ยนความคิด
สนุกมากเลยทีเดียว บางทีเวลางงๆสับสนกับชีวิต
เราก็ต้องการผู้ใหญ่มาพูดแค่ว่าดีแล้ว มาถูกแล้ว
ทำต่อไป.... แค่นี้ก็พอจะมีแรงเดินต่อไป
วันศุกร์
พี่แจ็คมาถึงค่อนข้างเย็น พี่แจ็คกะเปิ้ลมาค้างที่บ้าน
ส่วนคนอื่นกระจัดกระจายกันไป พอเอาของมาเก็บที่บ้าน
ก็นั่งรถไฟไป waterloo
ทรายถมทำหาดตอนน้ำลด คล้ายๆที่ปารีส
เดินเล่นแถว south bank centre
ซึ่งประกอบด้วย BFI ,British Film Institute ที่ฉายหนังแนวๆ
National Theatre โรงละครติสแตก Hayward Gallery
ที่มีงานเดิ้นมาแสดงเสมอ Royal Festival Hall โรงละคร
ที่ใช้จัดคอนเสิตใหญ่มากมาย ซึ่งพวกนี้ก็ใกล้ๆกับลอนดอนอาย
ข้ามสะพานไปก็เป็นสภาที่มีบิ๊กเบนอยู่
เดินเล่นยังไม่ถึงสิบนาที กินเบียร์เหอะ อากาศ ดี
นั่งกินหลัง BFI ใต้สะพานคนตรึม
รูปทั้งหมดมาจากกล้องหรูวมาก Ricoh หน้าตาก้อนๆดำ
มีเลนส์ไวด์ติดมา อยากได้มาก.... รูปทั้งหมดนี้ไม่ได้ใช้โฟ้โต้ชอปเลย
มาจากกล้องพี่แจ็คล้วนๆ
กับพี่เเจ็คและเปิ้ลแฟนสาว
ถึงเวลาเดินไปกินเป็ด ข้ามสะพานไปฝั่งพระนคร
ถ่ายหนัง
มุ่งหน้าไปโซโหเพื่อไปกินเป็ดโฟร์ซีซั่นที่เค้าเลื่องลือ
เปิดสาขาสองที่โซโห นัดกับทุกคนไว้
ไม่ได้กินนาน.....อร่อยมากกกกกกกกกกก
หน้าร้าน
พี่วิทและเป็ด
เจอพี่แอน คนซ้าย คนนี้เขียนเรื่อง art and culture ให้เนชั่น
ลางานมาตามแก็งอาร์ตทิสไทยทำงานในอังกฤษ ลางานเอง
จ่ายตังค์เอง สปิรตแรงกล้า พี่เค้าสนใจงานเฟอร์ฟ้อมเเม๊นด้วยสิ
ได้คุยเรื่องที่เรียนอยู่กับพี่ๆ ทุกคนก็ออกแนว มันมาอีกคนแล้ว
ไม่มีไรจะกินแน่ๆ แต่นะ เพื่อชาติ ถ้าคนละไม้คนละมือ
ศิลปะในประเทศต้องดีขึ้น เห็นพี่แจ็คบอกว่า งานแฟตล่าสุด
พี่วิททำงานแนวอินสตัลเลชั่นไปวางให้เด็กแว๊นเสพกันด้วย
กินเสร็จหนี..... ชวนพี่แจ็คกะเปิ้ลมาร้านคอกเทลแนวๆ
ที่นี่ใส่เหล้าห่วยๆ แต่ใส่เยอะ... กินไป คุยไป เมาไป
สนุกมากไม่อยากเซด ขนาดไปแค่สามคน
ร้านอยู่ใต้ดินของร้านขายของเก่า
คนตรึมคืนวันเสาร์
เท่ซะ
ก่อนกลับเเวะเดินถ่ายรูปตอนกลางคืน
ลอนดอนอาย แต่เราไม่อาย
บิ๊กเเบนไม่เปิดไฟ
วันเสาร์
ทำงาน...มีเรื่งอน่าเบื่อเดิม
ได้แต่ขอร้อง ปล่อยกรูไปที.....
อุตส่าถ่ายห้องนอน (ทำไม)
อุตส่าถ่ายคนนอน
ประตูบ้าน
พี่แจ็คไปดูสเปซที่บลูมเบิก แล้วไปเที่ยวเอง ไม่ได้ไป
กะเค้า แต่ก็อบรูปเค้ามาซะงั้น....
รถไฟใต้ดิน
มิลลิเนี่ยมบริด เดินไปเทดโมเดิ้น แกลเลอรี่
พอๆกันเลยนะสองคนนี้ ดูจากหน้า
เทดโมเดิร์นแกลเลอรี่
ร้านในเทด
เทอไบฮอล ไม่มีงานโชว์ตอนนี้
ได้ข่าวว่าแก่แล้ว.....
ลอสอินทรานสเลชั่น
พอททาเบลโล่วมาร์เก๊ต นอทติ้งฮิล
โอ๊ตลูกมือพี่วิท รถเมล์ชั้นสอง
ไปเจอตอนเย็นตอนทุกคนชอปปิ้งกันอยู่ที่ออกฟอร์ตสตรีท
มีคนรีเควสขออาหารพื้นบ้านเลยไปกินสอซเสซแอนแมช
ที่คานาบี้สตรีท คือเลือกมันบดได้ ว่าจะเอารสอะไร รสแนว
ชีสๆจะอร่อยมาก แล้วเลือกไส้กรอกหรือพาย เลือกเกรวี่
อร่อยมาก... จากนั้นเดินส่องโชรูมรสเฟียตกัน เจอแก๊งพี่วิท
กินเหล้าแล้วกลับ...
คาโนปี้สุดงานหน้าเซลฟริตเจส ห้างดัง
ร้านเฟียตถ่ายจากนอกกระจก ไม่งามเหมือนในรูป
วันอาทิตย์
ก็ไปดู exhibition กันซื้อ psycho buiding
งานอินสตัลเลชั่นน่าสนใจ งานกึ่งนึงเคยเห็นแล้วในหนังสือ แต่ก็
ไม่เหมือนกัน ชอปปิ้งเล็กน้อย กินข้าวในผับ กลับบ้านมาเอา
กระเป๋าแล้วพี่แจ็คกับเปิ้ลก็กลับไทย....
โปรแกรมไม่หมดแค่นั้น ส่งพี่แจ็คออกจากบ้านปุ๊ป ออกมา
ดูเซกแอนด์เอดะซิตี้... ตอนแรกๆมากไปหน่อย แต่ดีชอบ
ร้องไห้ทั้งเรื่อง หัวเราะทั้งเรื่อง ยิ้มทั้งเรื่อง สับสนไปหมด
กลับมาปวดหัว... กินไวน์ไปขวดนึง เมาหลับ....
ตื่นมาเริ่มต้นชีวิต เตรียมแผนการชีวิตตัวเอง
คิดถึงอนาคต ดีใจที่พี่แจ็คแวะมา...
มาพร้อมกับการปลูกถ่ายพลังงานในตัวเรา
ลอนดอน.... ฉันคิดถึงบางกอก
เอาล่ะ.... สี่เดือนแห่งการสู้ชีวิต
จะเริ่มต้น ณ บัดนี้
อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนแล้วกัน
คลิปอาร์นี่เด็กถั่วงอกช่วยให้น้านิวแฮปปี้ขึ้นได้จริงๆ
อาร์นี่ของน้าตัวเล็กหัวโตมากกกก หนักแก้ม
บอกคุณแม่ส่งมาให้น้านิวบ่อยๆเลยนะ.....
