(แล้ว) มันก็ผ่านไป (จริงๆ)

 

 

หลังจากอากาศร้อนมากร้อนแบบบั่นทอนคนใช้ชีวิต

อยู่ภายใต้แสงแดด...... มาได้ซักสองสัปดาห์

อากาศเริ่มเย็นขึ้น แสงแดดลดความร้อนลง

แต่ก็ยังส่องสว่าง ถึงแม้บางฟ้าในลอนดอนอาจจะเทาๆ

ไปบ้าง มีฝนปรอยบ้าง แต่ก็ยังเย็นอยู่..... ไม่ร้อนรน

เหมือนตอนที่ช่วงแดดแรงๆ.......แทบหาที่ร่มไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชีวิตสงบสุขอีกครั้งหลังจากความทุกข์บางส่วนระเหยไปกับความร้อน

ดิสเซอเทชั่นอันแสนทรมาน ส่งไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่เหลืองานใหญ่มากประมาณสองชิ้น คืองานแสดงไฟนัล

แล้วก็สัมภาษณ์อาร์ตทิสที่เราสนใจ แล้วมาสรุปวิเคราะห์

และรายงานผล.... หนึ่งเดือนที่เหลือ .... ใกล้เรียนจบเต็มทน

หลังจากทดลองงานแสดงครั้งแรกที่แสนเหนื่อยอย่างสาหัส

ซึ่งก็ทำลายความมั่นใจได้ระดับหนึ่ง แล้วระลึกได้ว่า คอสไดเรคเต้อ

ห่วยมาก ห่วยมากจริงๆ แล้วนิสัยแย่ด้วย ถ้าไม่ลืมจะเล่าในโอกาสหน้า

เพราะไดวันนี้คงจะยาวมากแล้ว... ถ้าใครคิดจะมาเรียนคอสนี้

ขอร้อง....จงเปลี่ยนใจ.... คอสไดเรคเต้อแย่มาก ..แย่มากจริงๆ

คอสนี้เป็นเอ็มเอเตียเต้อได้ยังไง ในเมื่ออาจารย์ ยังไม่มีความรู้

และไม่เคยทำงานเตียเต้อมาเลย.... ขอร้อง ....

 

 

 

 

 

 

สตีวี่ กะหมวกเอลฟ์ คอสตูมของนิว

 

รูปจาก scratch show

http://www.wimbledonmashow.com/STUDENTS/Rungruangkul.html

 

 

 

ประกาศทิ้งความฝันด้านเตียเตอร์หลังเรียนจบอย่างเป็นทางการ

คิดว่าควรจะสมัครงานสถาปนิกไปก่อน เนื่องจากไม่มีเวลา

มาตามความฝันแล้ว ตอนนี้ต้องการปลดหนี้เท่านั้น....

ปลดหนี้เมื่อไหร่คงได้กลับมาเดินต่อไป  นึกไปแล้วก็

หน้าขายหน้าอยุ่เหมือนกัน มาได้ตั้งไกล งานในเตียเต้อที่

สมัครไว้ก็มีทีท่าจะเรียกสัมภาษณ์ แต่เงินน้อย แล้วงาน

มันเป็นฤดู คือจะเริ่มประมาณเซฟเทมเบอร์ไปถึงโนเวมเบ้อได้

เพราะหลังจากนั้นไม่มีคนอยากดูละครแล้วคงรอแต่

จะฉลองคริสมัสปีใหม่เท่านั้น..... ซึ่งสถานภาพทางการเงิน

คงไม่มีทางคล่องแน่นอน.... ดังนั้นก็ตามนี้... เมือ่สภาพคล่อง

ทางการเงินสมบูรณ์เมื่อไหร่ ก็คงได้มาคิดทบทวนกันอีกที......

 

 ........

 

 

 

 

Hard rain

 

 

 

 

ช่วงก่อนหน้านี้ไอ้นายมาเยี่ยม ถ้ายังจำกันได้ก็คือเพื่อนที่

เป็นเหตุผลให้กลับไปงานแต่งงานเมื่อปีก่อน ....

 

 

 

 

สะพานวอเตอลู

 

 

 

มากับคุณเล็ก (แม่มัน) แล้วก็พี่แบงค์หลังจากไปสเปนและ

ฝรั่งเศส คือเป็นทริปตามสามีมา เลยแวะมาหาเพื่อน

เดินเล่นนิดหน่อย ชอปปิ้งมากหน่อย อากาศไม่ค่อยดี

จำไม่ค่อยได้ จำได้แค่ว่ากินกับกิน กะชอปปิ้ง

 

 

 

 

อันนี้ฮา แม่บอกมันคือเตียงผ้าใบ

เเนวแบบถ่ายไปทำไม...แม่อยากไปชอปปิ้งงงงง อิอิ

 

 

 

 

 

เสื้อแดงแรงเร้า

 

 

 

แต่เรื่องตลกคือ

พี่แบงค์คืนที่ออกไปผับไทยเมาสลบเรื่องจากกินวัตถุที่เรียกว่า

แอ๊พซิ่น คล้ายๆวอดก้าแต่แอลกอฮอลเยอะกว่ามากตามระดับ

ความอยาก ตั้งแต่ หกสิบ เจ็ดสิบ ไปถึงเก้าสิบเปอร์เซน เรียกว่า

ดื่มด้วยล้างแผลไปด้วยได้ หลังจากทัวร์กินเบียร์โน้นนี่ ตั้งแต่เย็น

เจอแอ๊พซิ่นเข้าไปเลยน๊อค .... นิวกะนายเลยต้องไปเก็บศพเนื่องจาก

ส่งพี่แบงค์ไปกะไอ้เตี้ย (เพื่อนวัยเด็กอีกคนนึง) วันรุ่งขึ้นพี่แบงค์

เลยอยากล้างตาอีกรอบ กว่าจะกินข้าวเย็นก็ปาไปสี่ทุ่มกว่า

กลับบ้านออกจากบ้านเที่ยงคืนได้ ตัดใจไปผับไทย

 

 

 

 

 

รอรถเมล์ ไปผับไทย

 

 

ไปถึง........ม่างปิดพอดี

บอกวันเสาร์คนน้อย ปกติปิดตีสาม วันนั้นปิดตีหนึ่งซะงั้น

กว่าจะรอคนโน้นคนนี้ตัดใจเข้าโซโห ถึงประมาณตีสองกว่า

ไม่มีที่ไหนให้เข้าเพราะปิดกันตีสามซะส่วนใหญ่ ส่วนผับที่ปิดเช้า

ค่าเข้าแพง จนตีสามครึ่งสรุป ไปกินเบียร์ร้านอาหารจีนดีกว่า

ปรากด ไปถึงไม่ขายเบียร์ .... ขายแอลกอฮอล์ถึงแค่เที่ยงคืน เวร

ไปซื้อเหล้า นั่งรถเมล์กลับกันมากินเหล้าที่บ้าน ถึงบ้านฟ้าสว่าง

ไม่มีเหล้าตกถึงท้องจนถึงตีห้าครึ่ง..... เริ่มกินเหล้า เมาหลับ ทำเวลา

 

 

 

 

 

ถึงบ้านกินเหล้า ตอนฟ้าสาง

 

 

 

 

 

พุงงงงงงงงงง....กะพี่แบงค์ กินติมกันไป

 

 

 

 

 

 

บักกิ้งแฮม.... ทัวร์ริสสุดๆ

 

 

 

 

 

 

ทราฟัลก้า สเเคว

 

 

 

 

 

 

....... เก่า   เพื่อนเก่า  ฮ่าๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

หลบฝนี่ทาวเว่อบริดจ์ ฝนตกหนัก

 

 

 

 

 

เหนื่อยมากเพราะทำงานด้วย ได้ทำงานในร้านขายเสื้อเกาหลี

ขายดีเหมือนกัน ต้องทำหลายอย่าง ก่อนถูกส่งไปทำที่ท็อปชอป

ใช่แล้ว.....ท็อปช็อปเดียวกับที่ซันทรัลเวิล ที่เพิ่งเปิดนั่นแหละ

เจ้านายแสนเบลอ... เงินแสนน้อย.... งานเลเบ้อไม่เครียดเหมือนงาน

ก่อนหน้านี้ และไม่มีทางเลือก..... สถานการณ์โดนรวมน่าเป็นห่วง

 

 

 

 

 

  

 

 

 

ภาพมัวๆที่วีแอนเอ มิวเซียม

 

 

 

เพื่อนและครอบครัวกลับไปพร้อมกระเป๋ากุชชี่และหลุยส์วิตตอง

ทั้งลดราคาและไม่ลด.... ซัดโฮกกันไป แต่เพิ่งรู้ว่าของลดราคา

ที่แฮรอดนี่ กุชชี่ลดกันกระหน่ำ ไว้มีตังค์ จะไปสอยมาฝากพี่น้องนะ

 

.........

 

 

 

Scattered Rain

 

 

ปัญหาที่เกิดขึ้นก็แก้ไข และขอความช่วยเหลือกันไป .... ขอบใจมากนะ

 

 

ถึงแม้จะเบี้ยน้อยหอยน้อย แต่ก็ยังมันกันได้ตลอด ช่วงหลัง เพื่อนๆ

ที่โรงเรียนมาที่บ้านบ่อย มากินข้าวกินเหล้ากันตามระเบียบเนื่องจาก

กรอบเหมือนกัน ออกจากบ้านแล้วมันเสียเงิน เป็นอีกสาเหตุที่เจอเพื่อน

คนไทยน้อยลง  เพราะออกจากบ้านไปก็มีแต่รายจ่ายกับสิ่งเดิมๆ

ตอนนี้เป็นเวลาประหยัดจริงๆ ถ้าต้องเอาเงินไปกินข้าวนอกบ้าน

หรือไปกินเหล้าในผับไทยสไตล์เดจาวู ที่มาเมื่อไหร่ ก็เหมือนเดิม

คนเดิมๆ และแพงเหมือนเดิม ... นิวขอเอาเงินไปดูละครซักเรื่องดีกว่า

กินเหล้ากันไป กินข้าวกันไป แล้วก็ผลัดกันเปิดเพลงในยูทูป แล้ว

ก็มันกันไปซะขนาดนั้น....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำกับข้าว

 

 

 

หลังจากนายกลับไปปั้นก็กลับมารับปะรินยาพอดี ในช่วง

ที่ต้องเครียดเรื่องดิสเซอเทชั่นพอดี แบบโค้งสุดท้าย ไหนจะต้อง

มีเทรนที่ท็อปช็อป ซึ่งก็สนุกดี สอนให้รู้จักลูกค้าแบบต่างๆ

ระบบความปลอดภัยในตัวอาคารเพราะร้านมันใหญ่มาก อยู่

หัวมุมถนนชอปปิ้งสายใหญ่สุดคืออ๊อกฟอร์ดสตรีท ร้านนี้ขนาด

น่าจะพอๆกับเซ็นทรัลชิดลมได้ ราย ได้ร้านทั้งหมดก็ประมานสองล้าน

ปอนด์ต่อสัปดาห์ (อย่าเม้าไปล่ะ ... ความลับทางราชการ) รวยขนาด

 

 

 

 

 

 

ปั้นกับวิหารเวสมินสเตอร์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตี้รับปะรินยาปั้น ที่คอกเทลบาร์สุดเลิฟเจ้าเดิม

 

 

 

 

 

 

ปั้นมารับปะรินยาก็มาพักที่บ้าน ผนวกกับงานยุ่งมาก แถมยัง

ต้องทำดีสเซอร์เทชั่นไปด้วย คิดดูต้องอาศัยอยู่กับบุคคลที่

ปาร์ตี้ตลอดเวลาเนื่องจากมางานรับประรินยา ... อีกคน

ทำงานหัวฟู เงินไม่มี การบ้านต้องส่ง .....คิดว่าคงไม่รอด

เลยย้ายสำมะโนครัวไปอยู่บ้านสตีวี่  ไปๆมาๆ ระหว่างที่ทำงาน

บ้านตัวเอง บ้านเพื่อนจนชินชา....

 

 ......

 

 

 

 

Afternoon Sun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำงานกันอย่างเครียดจนถึงวันอาทิตย์ สงสารเพื่อนที่ต้องมา

นั่งแก้ภาษาฝรั่งอันแสนเหียก เล่นเอาฝรั่งทะเลาะกันเลยทีเดียว

หนีกลับมาปริ๊นที่บ้าน แล้วก็จัดรูปเล่ม เนื่องจากเรียนอาร์ตเลย

จะทำไงก็ไม่ค่อยสตริคมาก ก็มีกฎอยู่เหมือนกันเช่นขนาดฟ้อน

การเว้นช่องว่างบ้าบอ ทำตามมั่งไม่ทำตามมั่ง เนื่องด้วยรีเสิช

เป็นเรื่องความขำแบบจิกกัดประชดประชัน ปกเลยเขียนว่า

Is it funny? แล้วก็เป็นเนื้อหารีเสิช พอตอนจบประมาณสาม

สิบกว่าหน้า ก็เขียนคำว่า funny, yeah? พอหน้าต่อไปก็มีคำว่า

Ha ha ha เต็มหน้ากระดาษ แนวขำมั๊ยละ... รีเสิชเปเป้อเรื่อง

ความขำเนี่ย... ขำมั๊ยล่ะ ... ฮ่า.... ฮ่า... ฮ่า.... แบบประชด....

ทำไปก็สะใจตัวเอง.... เนื้อหาเหียกเลยต้องทำให้ตัวเองชอบมัน

ให้ได้...แบบนี้แหละชอบละ....จัดรูปเล่มเสร็จ ปริ๊นเสร็จ

เตรียมสำหรับเย็บเล่มตอนเช้า เพื่อนก็โทรตามยิกๆ เพราะได้เวลา

กลับไปหาสตีวี่แถวบ้านโน้นอีกครั้ง..... เมาปริ้นนนนนนนนนน

 

นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเพื่อนไปปาร์ตี้กลับมาประมานตีสาม

และเราเพิ่งนอนตอนตีสอง กลับมาเสียงดัง อากาศร้อนด้วย

นอนไม่หลับ นอนอีกทีหกโมงได้ แปดโมงตื่นไปเย็บเล่ม

เบ็ดเสร็จนอนไป สี่ชั่วโมง.... ไปส่งงานแล้วนอนบ้านแซลลี่

กินข้าว ออกมากินเหล้าที่ผับรอเพื่อนคุยเรื่อง ปรินยาเอก .....

หรูวววมากอาจารย์มาชวนให้ไปเรียนปริญญาเอก ..เก่งสุดๆ

นัดเพื่อนคนอื่นไว้ที่ปาร์คหน้าโรงเรียน บาบีคิวกัน.... เมา

ตีเทนนิส (สมละเรียนวิมเบอดั๊น) ตีแบต เตะบอลมั่วซั่วไปหมด

กินเหล้าไปด้วย เล่นไปด้วย ตั้งแต่บ่ายสองจนมืด...มืดที่นี่ก็

สี่ทุ่มพอดี ขบวนก็ย้ายไปต่อที่ผับบริเวณใกล้เคียง.....

 

 

 

 

 

 

 

บาบีคิววววว..... will และควัน

 

 

 

 

 

 

แก๊งบาบีคิว

 

 

 

 

 

 

กับสาวๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

เเซลลี่ สตีวี่

 

 

 

 

 

 

สตีวี่กะโซ

 

 

 

 

 

 

แนวแบบว่าไม่แบ่ง ... ถ่ายกับเอมม่า

 

 

 

 

 

เอมม่าแอบกินตอนเผลอ...

 

 

 

 

 

 

รูปนี้มี will อยู่ตรงหัวมุม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมากะยูน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รอเจอเจฟ เพื่อนที่หายไปนานตอนนี้โดนแฟนทิ้งเลยแบบว่า

กลับมาหาเพื่อนอีกครั้ง รอมันมาแบบช้าสุดๆ พอมันมาเลยกลับ

เพราะปั้นมีปาร์ตี้บาบีคิว (อีกละ) ที่บ้าน..... ทั้งวันกินแต่แฮมเบอเก้อ.......

ถึงบ้านเที่ยงคืน แก๊งคนไทยตรึม ความทรงจำเริ่มจาง.................

รู้ตัวอีกทีบนเตียงตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น

 

 

อาทิตย์ที่ผ่านมานอกจากทำงานที่ทอปชอป ก็ไม่ได้ทำอะไร

พักผ่อนหลักๆจนขี้เกียจลามมาถึงวันจันทร์

 

 

 

.......

 

 

 

Blue Sky

 

 

วันนี้อาร์นี่ไปหาหมอเรื่องสลบ ครั้งแรกอาร์นี่เล่นควงไม้อยู่

แล้วไปชนหน้า แล้วร้องไห้เสียงดังซึ่งปกติ อาร์นี่ไม่ร้องไห้เลย

นอกจะจะขู่ๆ พอคุณแม่อุ้มอาร์นี่ก็แบบร้องแบบไม่มีเสียง ตาเหลือก

แล้วก็สลบ ทุกคนตกใจสุดขีด รีบจะพาไปหาหมอ พอคุณยายเรียกอาร์นี่

อาร์นี่ก็ตื่น...  พาไปหาหมอหมอเตือนว่ามันเป็นอาการของเด็กที่

ตกใจ เจ็บ หรือโกรธมากๆ ให้ระวัง แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาร์นี่ก็

กลับมาเป็นเด็กซ่า ว่าไม่ฟังแบบเดิมภายในห้านาที.....

 

หมอบอกว่าถ้าเป็นอีกต้องไปสแกนสมองดูเรื่องลมชัก แต่ว่าอาร์นี่